مرد درآورده و سپس بين مرد و پدر در تعيين زن منكوحه نزاع واقع شد ، در صورتى كه زوج تمام را ديده باشد حق بجانب پدر بوده و مدعاى او مقدّم است و در غير اين صورت عقد باطل مىباشد . از نظر ما مورد اشكال و انتقاد است و آنچه به اين مقاله وارد است دو اشكال مىباشد : 1 - وقتى در وقت عقد پدر نام هيچيك از دخترانش را نبرد و احدى از آنها را معيّن نكرد و صرفا يكى از آنها را بطور مبهم بنكاح و تزويج مرد درآورد چنانچه قبلا به آن اشاره شد چون استمتاع از فرد مبهم و غير معيّن مستحيل است لاجرم عقد نيز باطل مىباشد بدون اينكه فرقى بين اين امر باشد كه مرد دختران را ديده يا نديده باشد . 2 - اساسا ديدن همسر و زوجه در صحت عقد نكاح دخالتى ندارد بنابراين نبايد ملاك صحّت را رؤيت و مناط فساد عقد را عدم رؤيت قرار داد . در نتيجه مىگوئيم : تفصيلى را كه مرحوم مصنف داده و در فرض رؤيت عقد را صحيح و در غير آن عقد را باطل و فاسد دانستند به نظر درست نمىآيد . مقاله فاضلان ( رهما ) و تنزيل ايشان سپس مرحوم شارح مىفرماين : مرحوم فاضلان يعنى محقق اول صاحب شرايع و علامه حلّى در توجيه و تنزيل روايت فرموده‌اند :